Tom Frantzen (Bosvoorde °1954)

Beeldhouwer

Tom Frantzen

Na zijn wetenschappelijke humaniora voldaan te hebben, heeft Tom Frantzen getwijfeld tussen de studies voor architectuur en beeldhouwkunst. Uiteindelijk opteerde hij voor de afdeling Monumentale beeldhouwkunst te Ter Kameren aan de "Ecole Nationale d'Architecture et des Arts Visuels" onder de leiding van Rik Poot. Daar leerde hij vooral de techniek van de verloren was. Na een stage gevolgd te hebben bij een Italiaanse gieter, besloot hij zijn eigen gieterij te bouwen waarin hijzelf tot 1990 goot. Het mouleerwerk, het ciseleren, de afwerking en de montage gebeuren nog steeds in zijn atelier. De kunstenaar werkt met zeer uiteenlopende materialen. Door zijn verbeeldingswereld, vol met fantasie, gekheid en humor zou men van een nieuwe vorm van Vlaamse "fantastiek" kunnen spreken. Maar zijn aandacht gaat vooral naar een ruimtelijke dynamiek waarin hij minimalistische en organische vormen combineert. In zijn publieke kunst tracht hij goed geïntegreerde "accenten" te leggen die de bestaande omgeving animeren.

Tom Frantzen

Een van zijn hoofddoelen is de voorbijganger te interpelleren en een confrontatie te zoeken op menselijke schaal doorheen de tijd. De interactiviteit is voor hem zeer belangrijk. Sinds een tiental jaar werkt hij aan "De paden van de Chatmikaze", een fantastische wereld in volle natuur. Tom Frantzen geeft zijn visie weer van de mensheid doorheen de tijd. Deze vervaagt meer en meer. Alles wordt vermengd. De kunstenaar zegt van zichzelf: "Ik voel mij soms een Middeleeuws popartiest". Enerzijds omdat voor hem de beheersing van de materialen een meesterschap vergt dat niet zomaar uit de lucht valt maar het resultaat is van een kolossaal werk dat nooit voltooid is en enorme inspanningen vergt, in tegenstelling tot diegenen die alles laten uitvoeren en zo tot een aseptisch resultaat komen.

Tom Frantzen

Bovendien moet men vaak om te werken als een Middeleeuws ambachtsman een a-commerciële mentaliteit hebben. Anderzijds integreert Tom Frantzen utilitaire en mechanische objecten in zijn composities. In deze assemblages zijn de objecten even belangrijk als de geboetseerde elementen. Het verleden, heden en toekomst worden een geheel. De dieren worden mensen en omgekeerd. Zelfs de voorwerpen komen tot leven. Voor hem is het leven een groot circus waarin alles bij voorbaat bepaald is en zich herhaalt op een identieke wijze maar onder een andere vorm die voornamelijk bepaald wordt door de tijd, de geografische ligging en de beschaving. Met zijn kunst wil hij communiceren met gevoelige, welwillende, positieve en constructieve mensen.